ΛΕΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ-ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ

ΘΕΜΑΤΑ

Πένθος-Απώλεια

Το πώς ξεπερνάει ο κάθε άνθρωπος κάθε απώλεια, θεωρώ ότι είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων και εξαρτάται κάθε φορά από τον άνθρωπο, τη φάση της ζωής του, το είδος της απώλειας, τη σχέση με το απολεσθέν, τις προηγούμενες απώλειες που έχει αντιμετωπίσει στη ζωή του, αλλά κυρίως με τη γενικότερη στάση του απέναντι στην απώλεια.

Μία απώλεια μας φέρνει μπροστά σε ένα σοκ τόσο ισχυρό σαν το ρίξιμο στη ζωή (Heidegger,1927), μπροστά σε μία κατάσταση μη-οικεία, την οποία μάλλον δε θα είχαμε επιλέξει. Οπότε με αυτό το δεδομένο θα μπορούσε να είναι σαν ένα κάλεσμα της συνείδησης (Heidegger,1927) και δεν είναι λίγες οι φορές που η απώλεια είναι η αφορμή να εξετάσουμε και να επανεξετάσουμε τη ζωή μας και τον τρόπο που τη ζούμε. Ο θάνατος κάποιου σημαντικού κοντινού μας ανθρώπου είναι πάντα μία ισχυρή υπενθύμιση της αδυναμίας μας, της ευάλωτης ανοιχτότητάς μας, του επικείμενου θανάτου μας (Madison, 2005). Το πένθος ανακαλεί άμεσα την επίγνωση της προσωπικής μας θνησιμότητας και μάλιστα επαυξημένης με την εμπειρία της μη ολοκλήρωσης, μιας ατέλειας που «παγώνει» μπροστά στο τέλος όλων των δυνατοτήτων (Madison, 2005). Όπως αναφέρει και ο Victor Frankl (1967), «Ως πεπερασμένο ον, ο άνθρωπος ποτέ δεν ολοκληρώνει απόλυτα το έργο της ζωής του. Όταν είναι πρόθυμος και ικανός να επωμιστεί το βάρος αυτής της ατέλειας, αναγνωρίζει αυτή την περατότητα».