ΛΕΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ-ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ

Θάνατος

Συχνά ο Υπαρξισμός έχει χαρακτηριστεί σαν ένα κίνημα απαισιόδοξο και μηδενιστικό, επειδή ασχολείται και αναφέρεται πολύ στο θάνατο. Ωστόσο οι χαρακτηρισμοί αυτοί καμία σχέση δεν έχουν με την ουσία του υπαρξισμού, μιας και ο θάνατος για τους υπαρξιακούς προσεγγίζεται ως ένα υπαρξιακό δεδομένο, μία αλήθεια, μία σταθερά, η οποία είναι πάντα εκεί και φυσικά επηρεάζει τη ζωή μας και τις επιλογές μας. Θα έλεγα μάλιστα ότι ο θάνατος είναι η μόνη σταθερά, μιας και δεν είναι σίγουρο ότι θα γεννηθούμε, η γέννηση μας επηρεάζεται από μία σειρά τυχαίων φυσικών γεγονότων, ωστόσο από τη στιγμή που θα γεννηθούμε είναι σίγουρο ότι θα πεθάνουμε. Είμαστε “είναι-προς-το-θάνατο” κατά τον Heidegger, η περατότητα της ανθρώπινης ύπαρξης είναι δεδομένη και από τη στιγμή που θα γεννηθούμε ξεκινάμε να γερνάμε. Ωστόσο δεν έχουμε συνεχώς επίγνωση αυτής της περατότητας μας. Υπάρχουν στιγμές που βρισκόμαστε μπροστά σε μία αφυπνιστική εμπειρία, για παράδειγμα μία ασθένεια ή μία απώλεια και τότε βιώνουμε πολύ πιο έντονα αυτή μας την περατότητα, αναλογιζόμαστε τη ζωή μας, παίρνουμε αποφάσεις, κάνουμε αλλαγές. Για τον Υπαρξισμό η συνειδητοποίηση της περατότητας μας, η συνειδητοποίηση ότι κάποια στιγμή θα σταματήσουμε να υπάρχουμε, φέρνει βέβαια πολύ έντονα συναισθήματα, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε στην ανάληψη της ευθύνης του εαυτού μας, σε μία πιο αυθεντική ζωή, στην αξιοποίηση της ελευθερίας, στην αποκάλυψη όλων των δυνατοτήτων μας. Η επίγνωση ότι κάποια στιγμή θα σταματήσω να υπάρχω, μπορεί να μου προσφέρει μία πιο γεμάτη νόημα και πιο ολοκληρωμένη ζωή.

Ο θάνατος στην καθημερινότητα Καθημερινές απώλειες που συμβαίνουν και τις προσπερνάμε